Anonieme sculpturen met een onbedoelde schoonheid, opgetrokken uit golfplaat en baksteen. Silo’s, dominant als een kathedraal in de stad, maar dan aan de horizon van platteland, concurrerend met de dichtstbijzijnde kerktoren. Een enkele heeft zijn oorspronkelijke functie nog, andere staan, vaak opgetuigd als telefoonzendmast, te wachten op een nieuwe bestemming.
Een eerbetoon aan hun schoonheid is niet als vanzelf een lofzang op de industriële productie die ze symboliseren. Maar geloof is geen voorwaarde om van kathedralen te houden.